Herinneringen aan Peer door Els de Groot
Onderstaande tekst is tijdens de ceremonie voor gedragen door Els de Groot.

Zo! Dat valt nog niet mee om hier te gaan staan! Maar, ik doe het vooral voor Peer, voor moeder V.d. Berg, voor Marlies en haar broers en zus en natuurlijk voor Cindy. Ik ga ervan uit dat Sjaak en ik mogen spreken namens alle Bollenbranchers hier aanwezig.

Ik sta hier ook omdat Peer de afgelopen 30 jaar zoveel brieffies aan ons heeft geschreven, dat hij het verdient om er ook eens een terug te krijgen over alles wat hij heeft gedaan en wat hij voor mij en voor ons allemaal heeft betekend.

Als voormalig secretaris van Peer neem ik jullie mee terug naar de jaren 70 tot en met 90, waarin ik veel met hem heb meegemaakt. Sjaak vertelt hierna als huidige secretaresse en clubslet over zijn ervaringen met Peer in de periode daarna.

Als vriendin van Marlies, kom ik vanaf mijn tiende bij de familie V.d. Berg aan de 3e Loosterweg in Hillegom. Ik was altijd onder de indruk van de drukte die er in het gezin heerste.

6 kinderen, in redelijk korte tijd achter elkaar geboren. Frans, Willem, Peter, Marlies, Trudy en Bert.

Peter was maar 1,5 jaar ouder dan Marlies en voor mij dus eigenlijk ook wel een beetje de engste oudere broer van de drie. 'Eng' omdat ik van de meisjesschool kwam en een beetje bang was voor de oudere jongens van de jongensschool (waar Peter dus ook op zat). Ik vermeed dan ook zoveel mogelijk het contact met hem, uit eigen onzekerheid.

Dat werd anders toen ik hem een paar jaar later in de kroeg tegenkwam. In de Slof en PVV hebben Peter en ik menige avond met elkaar doorgebracht. Toen was het vooral Peter die onzeker was. Hij vond het moeilijk om meisjes aan te spreken en wij gingen daarom onder het genot van de nodige glazen bier met elkaar oefenen hoe je zoiets aanpakt. Dat leverde uiteraard heel veel gezellige avonden op en het werd traditie om bij iedere ontmoeting de vorderingen van Peer te bespreken.

Er volgden meer uitjes samen, zoals met de strontschuit van de firma Otte naar Oude Wetering. We maakten toertochten met de motor en bezochten BSA-treffens in het land.

Dit laatste leidde tot de wens van een eigen motorclub. Aan de keukentafel van vader en moeder v.d. Berg zag de `Bollenstreek Branch' in 1981 het levenslicht, beklonken door Peer, Cor Jansen en mijzelf. Met een eerste 'brieffie' werden mensen opgetrommeld voor de  eerste echte BB-toerrit.

Trouwens, als je trouwens vandaag de dag ‘Bollenstreek Branch’ googelt, dan kom je nog steeds uit op de 3e Loosterweg 88.

Terug naar 1981: Peer wist uit alle hoeken en gaten steeds meer vrienden op te trommelen om mee te rijden. Enige voorwaarde: een niet-Japanse motor en dat je van een biertje hield was dat een pre.

In 82 werd het idee van een motorshow geboren. Natuurlijk was ook Peer erbij.
Onder de bezielende uitvoering van Leon en Ron Koelewijn, Ton Langeveld en de gebroeders Van Opstal, legde Peer verbindingen en de anderen maakten het plaatje compleet. Er volgden nog twee motorshows: 1 in de schuur van Fred de Meulder en de laatste keer in 1989 in de Hobaho hallen. Er waren jaarlijks treffens in Boxmeer, op Texel en bij Frau Hacke. In Hoofddorp hielden we weekends met sprintwedstrijden. Elke laatste zondag van de maand ontmoetten we elkaar bij de bussen in Noordwijkerhout. Telkens was Peer de verbindingsman, de initiator of de gangmaker op de achtergrond.

Peer wás de Bollenstreekbranch!!

De Bollenbranch heeft ook een aantal vermaarde racers voortgebracht, van wie Peer er 1 was. Zijn gewichtsnadeel wist hij altijd ruimschoots te compenseren met zijn tupperware helm en zijn stuurmanskunst. 1x heeft hij zelfs gewonnen. En wat denk je dat de prijs was? Een leverworst! Maar hij was er hartstikke blij mee.
Op de rand van NL, ergens bovenin Groningen, vond Peer in het racen ook zijn Waterloo. Na een crash lag hij een week in het ziekenhuis met een schedelbasisfractuur.
Het betekende het einde van zijn racecarrière.

Ik zou zo nog uren door kunnen gaan want er is zoveel te vertellen. Daarom willen we een website opzetten om de historie van de Bollenbranch te bundelen en te delen. Het zal tegelijk een mooi eerbetoon aan Peer zijn.


Ik wil ook nog wel een andere, minder bekende kant van Peer belichten:

·         Peer was altijd zorgzaam voor iedereen, zoals laatst nog met zijn oproep via e-mail, toen Geep in het ziekenhuis lag.

·         Hij stond ook altijd voor je klaar. Bij Peer was het: samen uit, samen thuis. Als je pech had, liet hij je nooit staan.

·         Wij kennen allemaal de lachende Peer maar hij heeft ook zijn moeilijke momenten gekend. Achter zijn lach stak ook zorg en verdriet. Bijvoorbeeld om zijn scheiding en de zorg die hij daarbij voor Cindy voelde.

Na bijna 20 jaar van weinig contact, hadden Peer en Ton net onlangs het idee opgevat om herinneringen op te halen over de begintijd van de Bollenbranch, met Cor en mij als hulpbronnen . We zouden Peer zijn archief samen gaan uitspitten. Helaas heeft het niet zo mogen zijn,
om weer als vanouds met Peer om de keukentafel te gaan zitten met onze brieffies, en te lachen om wat is geweest en wat wellicht nog zou komen.
Onze laatste toertocht samen hebben wij jammer genoeg vanmiddag gemaakt.

Ik ben heel blij dat ik Peer heb leren kennen, als Peter, en dat we zo'n jarenlange vriendschap met elkaar hebben gehad. Peer, je was een geweldig goeie vriend voor mij en voor heel veel andere Bollenbranchers die hier vandaag ook aanwezig zijn.

Peer, vandaag hebben we jou met de motor naar het eeuwige leven gereden en wij reden allemaal een stukje met je mee. Straks zeggen we je vaarwel en daarna gaan wij terug naar de Beurs om het glas te heffen

- op jou,

- op de vergankelijkheid en

- op onszelf.

En wellicht, en dat hoop ik van harte, zullen we elkaar nog eens weerzien.

Lieve Peer, Lieve Peter.

Bedankt voor wie je was en wat je voor zoveel mensen hebt betekend!